Zirâî Üretim Usûlleri ve Gıda Biçimleri Tabloları

Güncel yaygın tarım:

Bir dönemde herkes tarafından yapılan yaygın tarım biçimine verilen addır. 19. asra kadar yapılan geleneksel tarım, o dönem için bir güncel tarım iken bugün o günkü tarım biçimine artık geleneksel tarım diyoruz. Günümüzde yapılmakta olan güncel tarım genlikle ‘modern tarım’, ‘kimyasal tarım’ yahut ‘konvansiyonel tarım’ olarak da nitelenmektedir. Neredeyse her şeyin serbest olduğu bu sistemde herhangi bir sertifikalandırma yapılmaz.

Geleneksel/ananevi ziraat:

İnsanlığın ilk gününden 20. asra kadar devam eden zehirli tarım kimyasalları ve sentetik gübrenin yer almadığı, insan eliyle genetik müdahaleye maruz bırakılmış hibrit ve GDO’lu tohum kullanılmayan dönemde yapılan tarım biçimidir. Bugünde ülke çapında dağılmış küçük bir azınlık tarafından sürdürülmektedir. Bir ürünün ‘geleneksel’ kabul edilebilmesi için geleneksel sertifikası taşıması gerekir.

Organik tarım:

1960’ların sonralarına doğru kimyasal tarıma tepki olarak ortaya çıkan, 1972’de kurulan Uluslararası Organik Tarım Hareketleri Federasyonu’nun kurallarını şekillendirdiği, birçok ülkede özel mevzuatla yürütülen bir tarım biçimidir. Genellikle geleneksel tarımla karıştırılır. Organik tarım faaliyeti, Türkiye’de 5262 sayılı Organik Tarım Kanunu ve ek yönetmelik hükümlerince yürütülür. Geleneksel tarım aksine hibrit tohum kullanıma, belirli tarım kimyasalları ve gübrelerin kullanımına izin verilir. Bir ürünün ‘organik’ kabul edilebilmesi için organik sertifikası taşıması gerekir.

‘İyi’ tarım:

Gencel kimyasal tarım uygulamalarına yönelik tepkileri azaltmak için geliştirilen bir uygulama biçimidir. Belirli çerçevede kimyasal ilaç ve hormonlara yönelik kalıntı izlemesi yapılır. Türkiye’de yalnızca Tarım Bakanlığı’nca yetki verilmiş kuruluşlarca sertifikalandırılır.

Geleneksel sertifika:

Geleneksel ürünlerin sertifikalanması 2013 Ocak ayından bu yana Türkiye’de yalnızca Sağlık ve Gıda Güvenliği Hareketi tarafından yapılmaktadır.

Organik sertifika:

Organik tarım yoluyla elde edilen ürünlerin sertifikalanması Türkiye’de Tarım Bakanlığı’nca yetki verilmiş çok sayıda şirketçe yapılmaktadır.

Koşer sertifika:

Kaşer olarak da ifade edin bu sertifika Ortodoks Yahudiler tarafından kendi inançlarına uygun ürünlere verdikleri bir sertifika olup, şarap içerebilir. Kesimin İslam’ın öngördüğü ‘Allah adıyla’ yapılmadığı da bilindiğinden Müslümanlar açısından sakıncalıdır. Yahudi mezhepleri birbirlerini sertifikalarına itibar etmezler.

Helâl sertifika:

1960’larda Amerika’daki Müslüman azınlık tarafından daha hayvansal kesime yönelik geliştirilen bir sistemdir. Her ne kadar son yıllarda tüm dünyada yaygınlaşsa da modern dönem tarım ürünleri ve gıda sorununa çözüm üretememiştir. Amerika’dan sonra Malezya, Endonezya ve Pakistan’da da gelişmiştir. İslamî duyarlılıkların artması üzerine Amerika’dan Müslüman pazarlarından pay almak amaçlı olarak birçok batılı devlet ve örgütte sertifika vermeye başlamıştır. Küresel gıda şirketleri kendi kurdukları sertifika kuruluşlarıyla kendilerini aklamaktadır. Türkiye’de ondan fazla kurum veya dernek sertifika vermektedir.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir